http://www.dossiermoddergat.nl/ dossiermoddergat.nl Sun, 20 May 2012 23:00:59 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2838 Zondag 20 mei, Moddergat   Het leven is vol schrille tegenstellingen. Open deur. Maar daarom nog niet minder waar. Zo leef je, zo ben je dood. Zo ben je gelukkig, zo ben je ongelukkig. We hadden een vredig weekend, een mooi weekend. Een weekend met Malu zet alles wat belangrijk is weer in alle eenvoud op de kop. Vanmiddag was Jildou er met Werner. Twee maanden geleden zagen we hem een paar dagen oud. Nu is hij al een baby die om zich heen kijkt en lacht. Hij groeit als kool en doet daar zijn uiterste best voor gezien zijn behoefte aan mamadrinken (met dank aan Malu voor dit woord). Werner begint nu al op zijn vader te lijken, grote knuisten en kracht. En dan gebeuren er op zo'n dag weer dingen die je niet in een blog kunt vermelden. Sommige onderwerpen zijn te groot voor een blog. Een mensenleven lijkt soms zo gelijkmatig, zich een beetje in een sleur af te spelen. Maar dan zijn er, in elk mensenleven, van die dagen die je van het ene uiterste in het andere wordt gegooid. Ik spreek in raadselen. En dat is ook de bedoeling.   We zitten met Anne in Amsterdam te eten. Ik hou ervan als een restaurant wat opschiet in de bediening. Ik hou niet van getreuzel. Anne vindt dat ik te fanatiek ben en voortdurend met mijn wijsvinger de aandacht van de bediening probeert te trekken. Ja, waarom heeft een mensen een wijsvinger, vraag ik aan Anne, waarom noemen mensen dat een wijsvinger? Je hebt zo'n ding opdat het een bepaald nut heeft.   Laat ik maar toegeven dat mijn dochters vaak sceptisch over mij zijn, vooral als we buiten de deur zijn. Ze vinden me te hard praten, te nadrukkelijk aanwezig ben en ze vinden dat ik mezelf te grappig vind. Het is al jong begonnen. Vroeger, als ik met ze boodschappen ging doen en ik nog een BF'er was (Bekende Fries), kwamen mensen soms op buitengewoon joviale wijze op me af. Alsof ik hun beste vriend was. Ik had dan geen idee wie het was. Maar ik ben er erg goed in om dat te maskeren. Anne en Esmee hadden perfect door dat ik iemand voor me had waarvan ik volstrekt niet wist wie het was. Ze stonden dan wat glimlachend naar me te kijken tot het gesprek voorbij was. 'Jij wist helemaal niet wie dat was, hè?' zeiden ze als die iemand uit het zicht was verdwenen. 'Ik heb geen idee.' 'Maar jij bent helemaal niet eerlijk, dat moet je dan gewoon zeggen.' Dit was volgens mij het begin van het feit dat men mijn openbare optreden enigszins sceptisch bekijkt.   Toen ze wat ouder waren, stelden ze voorwaarden om met me mee de stad in te gaan. 'We willen niet dat je met iedereen gaat praten, hoor.' 'En je mag ook niet te hard zingen op de fiets.' 'Zingen? Ik zing nooit op de fiets.' 'Je neuriet veel te hard en daar schamen we ons voor.' De scepsis sloeg soms over in schaamte. Het ergste wat ik op dat gebied heb meegemaakt was in Arnhem. Anne en ik liepen door de stad en stonden op het punt om de Korenmarkt over te steken. Anne zal een jaar of dertien zijn geweest. 'Geer, je vindt het toch niet erg om een beetje achter me te lopen, hè,' zei ze voor we aan de oversteek van de Korenmarkt begonnen. De kans dat er bekenden op een of ander terras zat, was aanwezig.   Toch heb ik ook mijn kleine triomfjes gehad. We gingen met z'n drieën naar Mamma Mia in het Beatrixtheater. We zaten op stoelen die van het Van den Ende concern waren. Vol verwachting wachtten we af tot het doek openging. Maar voordat het zover was, wezen Anne en Esmee opeens opgewonden naar een van de ingangen. 'Kijk, daar loopt Danny de Munk.' 'O, ik denk dat hij bij ons komt zitten, ik ken hem goed,' blufte ik, maar niet geheel onwaar. Ik had wel gezien dat de stoelen naast mij leeg waren. 'Ja, ja, dat zal wel. Jij denkt altijd dat je iedereen kent. Hij kent jou heus niet. Zo beroemd ben jij nou ook weer niet,' hoonden mijn lieve dochters. Danny de Munk kwam inderdaad onze kant op. 'Hé, Gerard, wat leuk dat je er bent,' zei hij tegen me, gaf me een hand en hij kwam met zijn vrouw naast mij zitten. De monden van Anne en Esmee vielen open van verbazing. Triomfje, waar ik ze graag nog aan herinner.   Ander klein triomfje. Ik liep met Anne en Esmee door Groningen. We waren op de Vismarkt. 'Kom,' zei ik, 'lopen we even langs de kinderboekhandel om te kijken of er een boek van mij in de etalage ligt.' Opnieuw was hoon mijn deel. 'Je moet niet zo opscheppen. Er ligt heus geen boek van jou in de etalage. Wie denk je wel dat je bent.' We liepen naar de kinderboekhandel en tot mijn grote opluchting lag De roze paraplu inderdaad prominent in de etalage. Opnieuw viel hun monden open van verbazing. Ik herinner ze er nog graag aan. Zo heb ik mijn kleine triomfjes, maar hun scepsis heb ik er niet mee weg kunnen nemen. Het is een wonder dat ze toch altijd weer graag met me ergens naar toe willen. Nieuw Sun, 20 May 2012 23:00:58 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2841 Misc Sun, 20 May 2012 23:00:43 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2840 Misc Sun, 20 May 2012 22:59:31 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2839 Zondag 20 mei, Moddergat   Kinderrijk weekend.    Werner, Malu en Jildou   Kiek Sun, 20 May 2012 22:57:41 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2832 Zaterdag 19 mei, Moddergat   Ja, daar gaan we weer. Ik zou de lezer van het blog laten weten als er weer een leugentje van Mark Rutte is te melden. Deze week is het weer zover. De afgelopen weken viel het mee, maar dat komt volgens mij omdat onze demissionaire premier opmerkelijk afwezig is. Zelden klinkt nog ergens zijn lach.   Voor het leugentje dat ik nu meld, is het begrip leugentje eigenlijk een verkeerde aanduiding. Het gaat hier toch gewoon om een leugen, een onvervalste grote leugen. Afgelopen woensdag vroeg een journalist of Rutte niet liever met de vijf partijen had geregeerd die onlangs het Lenteakkoord sloten dan met de PVV. De Pinokkio van de lage landen antwoordde hierop dat dit nooit is onderzocht omdat Groen Links daar toen niet over wilde spreken. Hè, dacht ik toen ik zijn woorden hoorde, dat is toch niet waar? Volgens mij heeft Groen Links zelfs expliciet nog een poging gewaagd. Ik vond dat toen zo opmerkelijk omdat de PvdA daar zomaar buiten werd gehouden.   Toenmalig Groen Links-leider Femke Halsema laat dan ook weten dat van de woorden van Rutte geen biet klopt. Zie nou wel dat mijn geheugen mij niet in de steek liet. Femke Halsema zegt: 'Het valt mij behoorlijk tegen dat hij zijn verantwoordelijkheid voor zijn eigen keus voor de PVV probeert te ontlopen.' D66-leider Pechtold en voormalig ChristenUnie-leider Rouvoet bevestigen de lezing van Halsema. 'Rutte zegt onnodig iets dat bezijden de waarheid is,' zegt Pechtold. En Rouvoet zegt dat Halsema het initiatief nam om de drie kleine partijen bij elkaar te brengen. Alle drie wilden ze maar wat graag een alternatief voor VVD en CDA bieden voor samenwerking met de PVV.   Hoe kan het toch dat Rutte zo graag met de waarheid goochelt? Het heeft ziekelijke trekjes. Vooral omdat veel van zijn uitspraken zo eenvoudig zijn te verifiëren. Het zal het aard van het beestje zijn en hij zal wel denken: och, die kiezer is toch te stom om voor de duvel te dansen, en daar heeft hij natuurlijk gelijk in. De kiezer heeft geen geheugen en die meerderheid van die kiezers weet van toeten noch blazen.   Het was overduidelijk dat Rutte niets liever wilde dan met Wilders regeren. Dat kwam natuurlijk omdat ze elkaar al jaren kenden. Waren samen opgeleid op de VVD-school, zaten samen in de VVD-fractie, beiden zijn bravoure jongetjes. Heel even dachten ze links een fantastische loer te kunnen draaien. Ze likten hun vingers erbij af en beloofden dat ook aan de rest van rechts Nederland. Het was natuurlijk ook een ongelooflijke move. Een rechts kabinet, een minderheidskabinet. Wat zullen Verhagen, Wilders en Rutte het in hun achterkamertje hebben uitgegierd. Best mogelijk dat ze de polonaise hebben gedanst: zonne goeie hebben wij nog niet gehad. Als het even meezat, zouden ze geschiedenis gaan schrijven. Voor Rutte was natuurlijk ook duidelijk dat hij bij Pechtold en die Halsema nooit joviaal een arm om een schouder zou kunnen slaan. Soms een arm om iemand schouder kunnen slaan, dat is zo belangrijk, dat verhoogt de kwaliteit van de comfortzone. Zulke dingen kon hij natuurlijk bij Wilders doen, nooit bij die linkse scherpslijpers. En zo stond onze Pinokkio aan de wieg van misschien wel de grootste mislukking uit de parlementaire geschiedenis. We zitten in moeilijke jaren, nog nooit waren stabiliteit en wijsheid zo belangrijk, maar de leider van de VVD ging stunten. De bravoure ging in mislukking ten onder.   Natuurlijk wil je deze blunder zo snel mogelijk vergeten. Natuurlijk wil je de waarheid daarvoor best geen recht aandoen, het beeld van de geschiedenis enigszins een andere kant opdrukken. Maar laten wij met ons zelf afspreken dat wij het nooit vergeten. Er is één man vooral debet aan het gestuntel en de onmacht van Nederland de laatste tijd en dat is Mark Rutte, de leider van de VVD. Het zal ons moeite kosten om het te onthouden want het geheugen van de mens is gebrekkig. De geschiedenis is een wankel monument. De geschiedenis is een wankel monument, ooit schreef ik het volgende kwatrijn.     -   Wat snippers, knekels, scherven, stukjes hout, ergens heeft ooit een mens een huis gebouwd. De geschiedenis is een gammel monument dat slechts met kunst- en vliegwerk standhoudt. Nieuw Sun, 20 May 2012 07:52:55 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2837 Kiek Sat, 19 May 2012 22:55:06 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2835 Misc Sat, 19 May 2012 22:48:31 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2834 Misc Sat, 19 May 2012 22:47:21 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2833 Zaterdag 19 mei, Moddergat         Kiek Sat, 19 May 2012 22:46:09 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2829 Vrijdag 18 mei, Moddergat   Gisteren hebben we om kwart over drie Malu van de boot gehaald. Esmee bracht haar naar de overkant en ging meteen weer terug. Daarvoor zijn Wyb en ik nog even naar Ezumakeeg gereden om naar vogels te kijken. Normaal gesproken is het altijd vrij rustig als we naar Ezumakeeg rijden, maar nu viel me op dat er veel auto's die richting op reden. Sommige auto's wilden ons op de smalle wegen met gevaar voor eigen leven passeren. Vaak zijn we helemaal alleen als we in de vogelhut van Ezumakeeg zitten, maar nu leek het wel alsof er een voetbalwedstrijd werd gehouden. Langs de weg stonden al tientallen mensen met telescopen en fototoestellen met enorme toeters. De vogelhut zat helemaal vol. Eenmaal binnen hoorden we hoe dat kwam. Zo'n driehonderd meter van ons vandaan zat de Grote Franjepoot, een uiterst zeldzame dwaalgast. We kregen hem al snel zelf in beeld. Er is dus een heel circuit van mensen dat elkaar waarschuwt als ergens een zeldzame vogels valt waar te nemen. 'Kun je hem mooi bijschrijven op je lijst van waargenomen vogels,' zei een man in de vogelhut. En dat klopt –en niet alleen voor ons.   Soms denk je wel: het moet niet gekker worden. Vandaag is dat ook het geval. Vorige week is bij Wyb de kaartverkoop voor het volgend theaterseizoen gestart. Op zich niks mis bijzonders. De nervositeit daar omheen ken ik al tientallen jaren. Maar Wyb heeft met ingang van dit seizoen een nieuw kaartverkoopsysteem. Dat systeem kan alles. Dat systeem laat ook per bestelling weten dat er een bestelling binnen is gekomen. Die mogelijkheid kun je uitschakelen, maar dat heeft Wyb niet gedaan. Het gevolg is dat er via haar telefoon en iPad voortdurend meldingen komen van mensen die hebben besteld. Wyb beleeft er een groot genoegen aan om dit op de voet te volgen. Op zich niks mis mee. Maar het betekent wel dat ik het ook op de voet volg, voortdurend hoor ik het signaal dat er weer een bestelling is binnengekomen. Even daarna vertelt Wyb me wat er precies is binnengekomen. Daar komt bij dat ze ook kan zien of mensen een fout maken. Dat gebeurt regelmatig en mijn lieve vrouw gaat die mensen dan meteen mailen hoe ze het wel moeten doen. Beetje lastig zo op deze vrije dagen.   Nou moet ik niet te veel klagen, want ik beleef vandaag ook iets bijzonders. Zen. De lezers van dit blog weten dat wij een turboleven leiden. Wij leven ons leven voortdurend in de vijfde versnelling. Vandaag moeten we echter als een gek terugschakelen naar de eerste versnelling. Omdat we deze dagen op Malu passen, leiden we opeens een heel ander leven. Een leven van rust, regelmaat en reinheid. Met zo'n klein meisje moet je echt een paar versnellingen terug. We passen ons met veel plezier aan haar ritme aan. Malu kijkt met grote rust en frisheid naar de wereld. De dijk noemt ze 'de grote berg' en het beklimmen van bergen vindt ze het leukste wat er is. Zorgvuldig klimt ze naar boven terwijl ze steeds 'klimme, klimme, klimme' zegt.   Vanmorgen, in de tuin van Anneke en Tsjerk, was het helemaal feest. Malu is een buitenmens, dat is duidelijk. Ze houdt ervan om door de natuur te wandelen en aan alles grote aandacht te besteden: de uitgebloeide paardenbloemen waar je parachutisten van kunt afblazen, de kippen die je kunt opjagen en waarvan je eieren kunt vinden, de boterbloemen en de poes. Na al die activiteit vraag ze om mamadrinken. Mamadrinken? Over het algemeen verstaan we haar prima, begrijpen we haar prima. Maar wat is nou mamadrinken? Ik wil Esmee al bellen. Maar na wat puzzelen komen we erachter dat mamadrinken melk is.   's Avonds is Sybrand van Haersma Buma op televisie, hij is gekozen tot nieuwe leider van het CDA. Vorige week vertelde Matthijs me dat Sybrand vaak met Hitlersnorretje op de televisie was te zien. 'Kom door de belichting,' legde hij me uit. 'Door zijn grote neus ontstaat een schaduw die bij andere mensen niet is te zien.' Vanavond krijg ik een sms'je van Mattijs dat het snorretje weer te zien is. Verrek, het was me nog niet eerder opgevallen. Maar er is door de belichting inderdaad een raar schaduwsnorretje te zien. Dit kan voor spindoctors nog een lastig ding worden, dit vraagt om een chirurgische ingreep.   Nieuw Fri, 18 May 2012 22:20:30 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2830   Vrijdag 18 mei, Kollum Kiek Fri, 18 May 2012 22:15:56 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2827 Donderdag 17 mei, Moddergat   Vorige week dinsdag reed ik naar Meppel om naar de voorstelling Alleen voor Jullie te gaan, een monoloog geschreven door Laura van Dolron en gespeeld door Ariana Schluter. Zoals zo vaak als ik naar Meppel rijd, belt Wyb. 'Waar ben je nu?' En dan zeg ik dat ik nog 50 of 73 of 18 kilometer te rijden heb. 'Volgens mij wordt het wel een voorstelling voor jou,' zegt Wyb. 'Waarom?' 'Op het tafeltje in het decor lag het eerste boek dat je mij gaf.' Het eerste boek dat je je geliefde geeft, dat moet een speciaal boek zijn. Dat moet een boek met bijzondere betekenis zijn. Ik weet alleen niet meer welk boek dat precies was. 'Verwante stemmen van Vikram Seth,' zeg ik. Het is het boek, vind ik, dat het meest met onze liefde verwant is. Het is het ideale boek om te lezen als je verliefd ben. Bij toeval kwam het op ons pad toen we verliefd waren. Dat het bij toeval op ons pad kwam, was volgens mij een goed voorteken voor onze liefde. In de tijd dat ik tot mijn oren verliefd was op Wyb, mijn verliefdheid grensde aan een vorm van waanzin, moet ik toegeven, kwam Vikram Seth nota bene ook nog eens naar Groningen. Hoe is het mogelijk. Wanneer komt Vikram Seth nu naar Nederland? Uitgerekend dus in de tijd dat de verliefdheid mijn lijf en denken bepaalden kwam de stem van onze verliefdheid naar Nederland, uitgerekend naar Groningen, de stad die ons in feite samenbracht. Natuurlijk waren we op de literaire avond waar hij werd geïinterviewd. Voor wie Verwante stemmen nog niet heeft gelezen: onmiddellijk lezen.   'Fout,' zegt Wyb. 'Verwante stemmen was niet het eerste boek dat je aan mij gaf.' 'De verhalen van Raymond Carver,' probeer ik nog een keer. Ik weet dat ik de collected stories ooit aan Wyb heb gegeven. Ik geloof alleen niet dat ze die heeft gelezen. 'Klopt, heb je me wel gegeven, maar het was niet het eerste boek dat je me gaf.' Hoe kan ik dat eerste boek nou vergeten zijn. 'The catcher in the rye van J.D. Sallinger.' 'Bijna goed,' zegt Wyb. En dan weet ik het: Nine stories van J.D. Sallinger. 'Klopt,' zegt Wyb. Het zijn de mooiste korte verhalen die ik ken. Ik heb ze inmiddels vele malen herlezen en ik kan me goed voorstellen dat ik ze meteen aan Wyb heb gegeven. Mijn geliefde moet deze verhalen kennen. Als je deze verhalen niet hebt gelezen, dan mis je iets in je leven. Maar als mijn geliefde deze verhalen niet heeft gelezen, kent ze mijn achtergrond niet, en die moet een geliefde toch weten.   Ik vind het geen gekke score. Je geliefde refereert aan het eerste boek dat je haar gaf en voor die eer komen een aantal boeken in aanmerking. Toch mooi na de vierde keer geraden. Die andere boeken zouden er ook voor in aanmerking kunnen komen. Het is trouwens wel stom dat ik eerst The catcher in the rye noem en niet Nine stories. Nine stories is van een nog grotere kwaliteit dan The catcher.   Korte verhalen, wie leest ze nog? Ik vind korte verhalen zelf de mooiste literaire vorm. In romans merk je vaak dat er geschreven wordt om het schrijven. Poëzie is vaak te compact, te hermetisch. Het korte verhaal is schrijven op het scherpst van de snede, is de vorm die op de meest adequate manier de menselijke staat beschrijft, vind ik zelf.   Nieuw Fri, 18 May 2012 12:24:44 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2828   Donderdag 17 mei, Moddergat   De aankomende dagen staat dit meisje in ons leven centraal. Haar vader en moeder moeten op Ameland hard werken, vandaar dat we op haar mogen passen.  'Hoge berg,' zei ze toen ze voor de dijk bij ons huis stond en begon met opmerkelijke plezier aan de klim naar boven.  Kiek Thu, 17 May 2012 22:01:18 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2824 Woensdag 16 mei, Moddergat   Ik zit met Steven in café Broers in Utrecht. We praten over een project dat ik, als we daar subsidie voor krijgen, per 1 januari ga leiden. Aanstaande maandag is een belangrijke dag voor Het Zuidelijk Toneel, dan krijgen we te horen of we een groot of een middelgroot gezelschap worden, of 2,5 miljoen subsidie krijgen of 1,5 miljoen. De spanning stijgt. Als het advies positief is, dan heb ik per 1 januari 2013 een nieuwe baan waar ik nog wel eens over zal vertellen. Als het advies negatief uitvalt, dan ben ik per 1 januari werkloos, dan heb ik mijzelf weg gefuseerd.   Café Broers aan het Janskerkhof is een vertrouwde locatie voor me. Ik heb er veel gezeten. Toen ik een eigen bureau had en in Utrecht moest zijn, zat ik hier vaak te werken. Het was een soort kantoor voor me. In alle grote steden had ik zo mijn kantoren. Ik hou van grote ruimtes waar het druk is, daar werk ik het prettigst. Het kan goed zijn dat ik mijn kantoren na 1 januari weer vaker ga bezoeken. Ik heb altijd tegen Matthijs gezegd dat ik acht jaar zakelijk leider wil zijn, dat ik daarna iets anders ga doen. Het was nog wel in de tijd dat huizen als warme broodjes over de toonbank gingen en het werk voor het opscheppen lag. De situatie is wezenlijk veranderd. Stel dat ik per 1 januari 2013 inderdaad werkloos word en ons huis nog niet is verkocht, dan moet ik een list verzinnen. Nou ja, plannen genoeg. Op de plank liggen nog een paar ideeën voor nieuwe bedrijven en die bestseller moet ik ook nog schrijven. Maar het wordt door die crisis wel spannender.   Ik vertel Steven dat ik gisteren door een gemeenschappelijke kennis ben gebeld. De gemeenschappelijke kennis is op projectbasis een toneelstuk aan het produceren. De kennis belde me op dat een van de acteurs overspannen is, niet meer kon werken en wat hij nu moest doen. Er is geen geld om de acteur te vervangen. De acteur heeft een contract voor bepaalde tijd voor de duur van het project. Kan hij de acteur ontslaan? Ik weet dat mensen met een contract voor bepaalde tijd een ijzersterke rechtspositie hebben. Ik vertel Steven dat de kennis ten einde raad is. Er is geen geld om de acteur te vervangen. 'Och, misschien maakt hij van de nood wel een deugd,' zegt Steven. 'Mensen worden inventief als ze in nood zijn. Misschien moeten ze gaan jongejannen.' 'Jongejannen?' 'Jongejannen is toch dat een acteur meerdere rollen tegelijk speelt?' 'Ik heb nog nooit van het woord jongejannen gehoord.' 'Of is het een Italiaantje als een acteur meerdere rollen tegelijk speelt?' vraagt Steven. 'Nee, een Italiaantje is als acteurs hun tekst gaan oefenen zonder te acteren. Als ze een Italiaantje doen, gaan ze bij elkaar zitten of staan en zeggen ze hun tekst heel snel,' zeg ik. 'Dan is het jongejannen,' zegt Steven, 'een acteur die meerdere rollen tegelijk speelt.'   Eenmaal thuis in Moddergat zoek ik het begrip jongejannen op. Op een site lees ik: 'De curieuze term 'jongejannen' was ontleend aan het stuk 'Brand in de Jongejan' dat Herman Heijermans in 1903 schreef op verzoek van acteur Henri de Vries. Het betrof een detectiveachtige eenakter waarin de Vries achter elkaar zeven types of karakters neerzette en die enorm populair werd. De acteur maakte met het monologenstuk dermate furore dat hij er zelfs in Engeland en Amerika mee op tournee kon. Sindsdien was de term 'jongejannen' een begrip bij toneelmakers.' Jongejannen, ik had er nog nooit van gehoord.   Als ik dit blog schrijf, vraag ik me af of het werkloos is of werkeloos. Op Google stel ik de vraag, werkloos of werkeloos? Op een site over taaladvies lees ik: 'Werkloos wordt vrijwel uitsluitend gebruikt in de betekenis 'zonder werk'. Werkeloos wordt ook wel in deze betekenis gebruikt, maar vooral in de betekenis 'zonder iets te doen'. In deze laatste betekenis is werkloos niet gebruikelijk. In geschreven taal wordt dit onderscheid nauwkeuriger in acht genomen dan in gesproken taal.' Oké, dat is helder. Dat betekent dat ik inderdaad werkloos word en niet werkeloos. Nieuw Thu, 17 May 2012 09:35:28 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2826   Woensdag 16 mei, Beuningen   Deze foto is door Wyb gemaakt op de A50 toen ze bij Beuningen in de file stond. Ze zijn daar een nieuwe brug aan het bouwen. Wyb zag de lucht, het beeld, pakte snel haar iPhone en schoot dit plaatje.  Kiek Thu, 17 May 2012 08:35:30 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2823 OOO Wed, 16 May 2012 23:15:05 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2822 Misc Wed, 16 May 2012 23:13:19 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2821   Woensdag 16 mei, Utrecht Kiek Wed, 16 May 2012 23:11:42 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2820 Pen Wed, 16 May 2012 10:30:11 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2818 Dinsdag 15 mei, Den Bosch   Er zullen weinig mensen in Nederland zijn die zoveel basisscholen van binnen hebben gezien als ik. Hetzelfde geldt trouwens voor bibliotheken. Van Friesland tot Limburg, van Zeeland tot Groningen, in elke provincie heb ik inmiddels vele scholen en bibliotheken bezocht.   Sinds ik bij Het Zuidelijk Toneel werk, heb ik de frequentie van voorlezen aanzienlijk moeten beperken. Zakelijk leider zijn en actief kinderboekenschrijver dat gaat moeilijk samen. Gemiddeld lees ik nu per jaar zo'n zeven tot acht keer voor, dus een keer in de anderhalve maand, de ene maand wat vaker dan de andere. In oktober, in de Kinderboekenweek, lees ik zo'n twee tot drie keer voor.   Vandaag las ik voor in Dukenburg in Nijmegen, in Tolhuis om precies te zijn. Mijn puberteit bracht ik voor een deel door in de Aldenhof, de wijk die naast Tolhuis ligt, nu zo'n veertig jaar geleden. Er is veel gebeurd in die veertig jaar. Veertig jaar geleden verhuisde een groot deel van de lagere employees en ietwat beter verdienende van de arbeidersklasse naar Dukenburg. Ze trokken weg uit de volkswijken die steeds meer door de sociale lagen onder hen werden bevolkt.   Nu, veertig jaar later, is van die beweging weinig meer te zien. Zoals vrijwel altijd ben ik veel te vroeg voor mijn afspraak. Omdat ik bijna een half uur te vroeg ben, rij ik naar de oude maisonette waar wij woonden. Ik schrik. Vroeger was dit een nette flat, zelfs ietwat sjiek. Nu ziet het er verlopen en armoedig uit. Ik maak een foto. Vergane glorie.   Later, op de school in Tolhuis, zie ik de ontwikkeling van de afgelopen veertig jaar terug. Meer dan zestig procent op de school is allochtoon. Er zitten meer donker getinte kinderen in de klas dan witte. In Osdorp heb ik een keer voor een groep gestaan waar niemand, maar dan ook niemand in Nederlands was geboren. Soms, heel soms, vooral op het platteland, treed ik wel eens op scholen op waar geen enkel donker getint kind op zit. Dat is dan zo opvallend dat ik het altijd even naar de juffen en de meesters benoem.   Op de een of andere manier word ik de laatste tijd vaak gevraagd om in Nijmegen op te treden. Tot acht jaar geleden had ik nog nooit een school in Nijmegen bezocht. Dat vond ik altijd wat vreemd, vooral omdat Nijmegen in mijn boeken een nogal prominente rol speelt. Dukenburg en Hatert vormen vaak het decor van mijn verhalen. Inmiddels is dat dus veranderd en word ik wel regelmatig in Nijmegen uitgenodigd. Ze hebben daar ontdekt dat ik tamelijk goed kan standhouden op de scholen in de volkswijken. Volgens mij zijn veel kinderboekenschrijvers wat bedeesde, introverte mensen die het liefst op zichzelf zijn. Daar is helemaal niks mis mee. Zo zou ik ook wel willen zijn. Maar in de groepen waar ik vandaag optrad, zijn dat toch minder gewenste eigenschappen. Als je, zoals ik vandaag, drie groepen hebt die een zeer beperkte spanningsboog hebben, dan is het hard werken. De kinderen zijn echt geïnteresseerd, maar elke keer als een onderdeel van mijn programma is afgelopen, dan merk je dat de kinderen aan mijn aandacht dreigen te ontsnappen. Het is dan hard werken om ze voor een volgend onderdeel op te laden.   Veel kinderboeken hebben een lief, soms zelfs een enigszins sprookjesachtige karakter. In mijn boeken is dat veel minder het geval. Soms schrijf ik zelfs een ruig verhaal dat in de hand wordt gehouden door humor, aldus de bibliotheekjuf. Ik merk, maar ook de bibliotheekjuffen die me vergezellen, dat dit bij de kinderen in deze buurten aanslaat. Hierdoor word ik meer en meer gevraagd om op enigszins ruige scholen te komen lezen. Vandaag grapte ik tegen de bibliotheekjuf dat ik ook wel eens op een nette school op de Heilige Landstichting of in Berg en Dal zou willen worden uitgenodigd. Maar ik geloof niet dat ze dat voor me in petto hebben.   Dat vind ik helemaal niet erg. In de afgelopen jaren heb ik namelijk het volgende gemerkt. Zoals vandaag las ik twee keer in groep acht. Zelf vind ik dat de moeilijkste groepen om voor te staan. Het is duidelijk dat achtste groepers op een keerpunt staan. Het zijn geen echte kinderen meer, de onbevangenheid is al aan het verdwijnen. Jammer, want voor het lezen van boeken, het meegaan met een verhaal, is onbevangenheid een groot goed. Er is echter een groot verschil tussen middleclass-achtige scholen, witte scholen, en de multiculturele en volkschool waar ik vandaag was. De achtste groepers op middleclass scholen zijn al echte pubers. Je voelt dat ze al dat gedoe op de basisscholen al lang achter zich hebben gelaten. Ze gedragen zich vaak al wat blasé en verwend. Op de volkscholen, de zwarte scholen, is daar gelukkig geen sprake van. Daar gaan achtste groepers nog vol enthousiasme mee met de dwaze gedachtes van een schrijver. Daar zijn ze zoveel gulziger en leergieriger dan leerlingen op zo'n nette, witte school. Wat mij betreft mogen ze me nog vaak uitnodigen op zo'n zwarte school. Nieuw Wed, 16 May 2012 07:17:59 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2819 Pen Wed, 16 May 2012 07:13:02 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2817 Maandag 14 mei, Den Bosch   Ik droom zelden tot nooit, in feite leid ik een droomloos leven. Dat vind ik jammer want ik kan ontzettend genieten van een droom. Vannacht was het een keer anders, heb ik opeens zo levendig gedroomd. Ik ga de droom niet navertellen. Ik vind het altijd een vervelende bezigheid als mensen dromen navertellen. Maar de meest wonderlijke ervaring was dat het leek alsof ik uit een diepe put moest klimmen toen de wekker (lees mobiele telefoon) ging. Ik had niet alleen levendig gedroomd, ik had ook sinds lang diep geslapen. Wat mij betreft zijn droom en diepe slaap voor herhaling vatbaar.   14 mei. De afgelopen 44 jaar doe ik op deze dag altijd één ding zeker. Dat is Jacques feliciteren, de oudste vriend die ik heb. Onze levens komen soms dicht bij elkaar, soms lopen ze weer van elkaar af. Op het ogenblik lopen ze ver uiteen. Het afgelopen jaar hebben we twee keer contact gehad. Jacques belde mij op 29 december op mijn verjaardag; ik bel Jacques nu op 14 mei. 'Je raadt nooit waar ik ben,' zegt hij. 'Nou?' 'Ik sta nu op mijn oude kamertje in het huis van mijn vader en moeder in Hatert.' 'Wat doe je daar op je verjaardag?' 'We zijn het huis van mijn vader en moeder aan het leeghalen. Sinds een paar maanden wonen mijn vader en moeder in een verpleegtehuis.' En Jacques vertelt hoe zijn vader een paar keer in de tuinen van buren is gevonden, volkomen de weg kwijt. Met zijn moeder heeft hij ook dit soort dingen meegemaakt. Ik moet aan mijn moeder denken. Angela, mijn secretaresse, moest vanmiddag ook al eerder weg omdat haar vader aan het dementeren is en steeds terug wil naar het huis waar hij al veertig jaar niet meer woont. Wie had ooit gedacht dat we het huis van onze ouders moesten leeghalen omdat ze niet meer in staat waren om hun eigen leven te leiden? Zulke dingen horen niet bij ouders.    'Hoe gaat het?' vraag ik aan Jacques. Jacques vertelt me dat hij een paar maanden geleden is gevraagd om, samen met iemand anders, directeur bij woningbouwcoöperatie Vestia te worden en daar de financiële en organisatorische puinhoop op te ruimen. Ik feliciteer hem met deze grote klus. Het lijkt me een bijna onmogelijke opgave om die puinhoop de baas te worden, maar ik weet dat dergelijke lastige klussen je vleugels geven.   Ik weet nog dat ik interim zakelijk leider bij Dogtroep werd. Dogtroep was voor mij een icoon, was misschien wel een van de redenen geweest waarom ik in het theater wilde werken. Toen ik begon, bleek dat de eens magische formule van Dogtroep was uitgewerkt, dat de makers die Dogtroep groot hadden gemaakt op elkaar waren uitgekeken. En zo was ik degene die Dogtroep moest saneren. We deden nog een poging om het een doorstart te geven, maar dat ging na een paar jaar ook mis. Hetzelfde geldt vermoedelijk voor Jacques. Eens was Vestia de grootste woningbouwcoöperatie van het land. Als directeur van een veel kleinere coöperatie zal hij tegen de bestuurders van Vestia hebben opgekeken. Nu is hij de puinruimer van wat eens ver verheven leek boven al die middelmatige coöperaties. Puinruimen is altijd hard werken en leidt tot stof en brokken. Ik hoop dat hij het tot een goed einde brengt. Ik heb uit de media begrepen dat, als hij het niet tot een goed einde brengt, dit de samenleving veel geld gaat kosten. Ik hoorde laatst een bedrag van 2 miljard noemen.   'Kun je me mijn kamertje nog herinneren van twee bij twee?' vraagt hij. Natuurlijk kan ik dat. We luisterden er naar Led Zeppelin, speelden er luchtgitaar en maakten er in de tweede klas van de Mavo een werkstuk over de revolutie in Cuba. Nieuw Tue, 15 May 2012 05:52:16 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2816 Hek Mon, 14 May 2012 22:13:00 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2815 Hek Mon, 14 May 2012 22:09:53 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2814 Hek Mon, 14 May 2012 22:09:01 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2813 Boeg Mon, 14 May 2012 22:04:24 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2812   Maandag 14 mei, Tilburg   Mijn bureau bij Het Zuidelijk Toneel. Kiek Mon, 14 May 2012 22:02:57 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2811 Pen Mon, 14 May 2012 14:16:34 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2809 Pen Mon, 14 May 2012 14:07:53 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2807 Zondag 13 mei, Den Bosch   Ik had een nieuwe spijkerbroek nodig. Vandaar dat we gisteren wat winkels afgingen. Tot mijn verbazing heeft er een soort revolutie in spijkerbroekenland plaatsgevonden. Zie maar eens een spijkerbroek met een rits in de gulp te krijgen. Dat is nog een heel gezoek. Elke spijkerbroek, zeker de spijkerbroeken die mee willen doen met de mode, en dat zijn ze vrijwel allemaal, hebben een gulp met knopen. Een paar jaar geleden, toen het nog niet in de mode was, heb ik ook een spijkerbroek met knopengulp gekocht. Wat een ellende. Zeker voor iemand met een slechte fijne motoriek zoals ik. Ik heb wat staan afklooien op de diverse wc's om de knopen weer in de knoopsgaten te krijgen. Gelukkig vond ik gisteren bij de Bijenkorf nog een spijkerbroek met een rits in de gulp. Nooit geweten dat je met zo'n spijkerbroek zo blij kunt zijn. Ik zag me alweer klooien met die knopen.   Er is iets raars aan de hand. In twee jaar tijd is Rutte voor mij een ander mens geworden. Twee jaar geleden heb ik als sociaalliberaal nog even overwogen op hem te stemmen. Ik vond hem een frisse wind, open, vrolijk, goed debater. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Als ik hem nu zie, verschijnt steeds het beeld van hem dat hij slijmerig zijn arm om de schouder van Wilders slaat. We weten inmiddels dat Rutte het met de waarheid niet zo nauw neemt, we weten nu ook dat hij een ietwat intimiderend, kinderachtig mannetje kan zijn en dat zijn hart heel erg bij het experiment met de PVV lag. Rutte is een soort bloesem. Even bloeit het stralend, maar al snel wordt het meegenomen door de wind en verdort het.   Wyb en ik maken een wandeling van Boxtel naar Oisterwijk, dwars door de Kampina, een van de groene harten van Brabant. Als we iemand tegenkomen, zeggen we vriendelijk goedendag. Ik ben zelf een van de eerste om dat te doen, maar het is toch een vreemde gewoonte. Je komt mensen tegen die je niet kent en je groet elkaar vriendelijk. Je hebt geen enkele band met elkaar en je ziet elkaar nooit meer. Maar waarom zeg je dan toch goedendag? Een wederzijds bevestigen dat je mens bent en elkaar hebt opgemerkt? Blijft een wat vreemde zaak.   De taal van politici rafelt van versletenheid soms uit elkaar, schreef ik gisteren. Ik heb nu besloten om een wet voor te bereiden waarin het voor politici wordt verboden bepaalde woorden nog uit te spreken. Wie zo'n woord toch uitspreekt, moet, zo gebiedt de wet, de politiek verlaten. Ik heb een stille hoop dat hierdoor een nieuwe taal ontstaat, een frisse taal en dat we de versleten taal op die manier kunnen weggooien. Het gaat dan om woorden als: duurzaamheid, transparantie, de gewone man, over je schaduw heen stappen, participatie en dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten draaien. Gaapwoorden dus.     Bloesem   Gebloeid geglansd geschitterd gestraald gesprankeld geglommen   en nu jaagt de wind de bloesem door de straat hij jaagt de blaadjes in spiralen door de lucht en legt ze, even slechts, verlept en verdroogd in de hoek van de straat   maar het is de tijd van de wind en voor de wind is het nooit genoeg hij waait de kleuren uit het blad en jaagt de blaadjes, in kleine groepjes, over de stoepen, door de goten, in de putten van de straat.   gebloeid geglansd geschitterd gestraald gesprankeld geglommen. Nieuw Mon, 14 May 2012 05:57:37 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2808       Zondag 13 mei, Kampina Kiek Sun, 13 May 2012 22:01:44 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2806 Misc Sun, 13 May 2012 21:46:48 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2804 OOO Sun, 13 May 2012 21:43:09 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2803 Pen Sun, 13 May 2012 16:09:26 GMT +0200 http://www.dossiermoddergat.nl/article-2802 Pen Sun, 13 May 2012 16:04:23 GMT +0200